که دې په کومه ورځ هم

د خپل غرور شیطان په کاڼو و ویشت

که دې په کومه شېبه

د خپل احساس په دې صفا مروه کې

لږ هم د درد په قدمونو باندې منډې وکړې

که یوه ورځ خو دې هم

د صداقت د زم زم سپینې اوبه

د ریاکار خوی پر خیرنه څرمن تېرې کړلې

که یوه ورځ دې په ګامونو د خیال

وکړ طواف د چا د تور لوګي وهلي کورګي

او پکې ښکل دې کړ د چا حجرِ اسود ارمان

که یوه ورځ هم چېرې وختلې

د زندګۍ د ستړي روح د عرفات پر غونډۍ

که یوه شپه دې تر سهاره ویښه تېره کړله

د خپل ضمیر د مزدلفې پر میدان

وګڼه دا چې بس تر خدایه پورې ورسېدې

درته لبیک به خوشالي ووایي

ضرورت نه شته چې بیا څوک درته حاجي ووایي.


بارکوال میاخېل