د "عبدالغفار بريالی" د بڼو تر مېنځ توپير

۳٬۴۱۲ ټکی لري شوه ،  ۲ کاله مخکې
د سمون لنډيز پرته
نښلنونه: د موبايل سمون د موبايل گورت سمون
نښلنونه: د موبايل سمون د موبايل گورت سمون
 
هغه په خپل شعرونو کې زاهد یو سپین کالی او سپين لنګوته ملا نه دی هغه ریاکار دی چې په سپینو کالو کې سرې سترګی ګرځي د ځان د سپينولو لپاره په جار په نورو بد وايي خو دی د هغه په ریا پوه دی نو هغه ته په ګواښ وایي په ضد مې مه راوله او خوله مې مه خلاصه وه!
بیا په غوسه ورته وایي:
اې ناپوه! د هر چا د مینې لاره جلا جلا ده ته خپله لاره نیسه ما خپلي لارې ته پرېږده:
 
=== مخینه ===
ولاړ سه ناواقفه د عشق نوري نوري لاري دی
شيخه چوپ سه کنه اوس به می پر ضد کړې 
کړم به ناری چی پکښې دی د فلاني رڼ
بیا په رندې زاهد ته وايي :
ستا په زهد مې قسم دی توبه زما به وس نه ده
ما معذور گڼه زاهده په توبه کی
ستا په زهد می قسم که په خپل وس يم
په بل شعر کې دهغه بد مرغی په قسمت افسوز کوی چې په میخانه کې خوب ورغلی 
چې قسمت يې دشرابو وي کم سوى
بدبختي ورولي خوب په مېخانه کې
دا لاندې شعر يي هم طنزی وږم لري د زرو ګوټمۍ په ګوته لاس ګدايي ته نیول یو طنزی ادا ده چې دتضاد ادبی فن څخه کار اخیستل شوی دی
که څه هم هغه په شعرکې د زرو ګوتمۍ په لاس د مینې ګدايي کوی مګر مینه په شتو اړه نه لري :
دسونې ګوتمۍ په لاس ګدايي غواړم
ددولت باج پر اوږو شومه فقير
هغه په دې لاندې شعر کې کندها ر دبد حالت په هکله وایي:
 
د مځکي مخ دى دا که گور دى
چي مي تر غوږ دقيامت شوردى
يا زه د خوبه يا اوښتى کندهار دى
بسته قسمته د خداي پار دى
د هغه به ځینو شعرو کې ناقصه تشبیه شعر د ټوکو خواته کاږی چې بیان يې د ټوکو خوند ورکوي
تور ګيسو چي را اېله كړې پر مخ باندې
لكه ګډ چي په جنت سي دوزخيان
آدم خورې سترګي پټي كړه په زلفو
په ځنګله كي مناسب دي شنه زمريان
د سرو شونډو په ګرمۍ دې كاكل تور سو
كه راغلي دي عسكر د هندوستان
یا
ښاپېريو بازار پرېښوده له شرمه
چې شروع کړ ګل سينګار په پس خانه کې
 
توری زلفی یې اوږدې د مخ پر لوری
که هندو پښې غځولي دي قرآن ته
کج که سولې پېچاپېچ سره ټولېږی
که فرعون سجده وکړله ځان ته
زاغ د خط دی کړې منګولي په مخ ښخي
که شیطان وو لاس یې واچاوه ایمان ته
تړمه عشق په تار د صبر زمری کله 
بېهوده نیسي پزه و پېزوان ته
 
زما په اند دا لاندې شعر یې ډیر د ترزیق ډول وهی:
ترزیق شعرونه د ادبي نقیضې تر ټولو توندی بېلګی دی چې یو ډول بې مانا شعرونه دی چې شعری تناسب په کې نه لیدل کیږي یوازې یې وزن او قافیه برابر ه وي او قافیه یې په شعر کی مانا نه ورکوي یانې هغه یوازې دوزن لپاره استعمالیږی په دې لاندې شعر کې حقیر او توقیر مانا د شعر سره نه وايي:
 
ستا دميني مالداري كړمه فقير
ټول جهان مې تر نظر راځي حقير
دغني صغراي كبراي نتيجه فقر
څه عجب شيرين مضمون دئ د توقير
 
=== زوکړه ===
۱۴۶

سمونې